Op zoek naar nieuwe plekken om te fotograferen, ontdekte ik in het gebied de Onlanden (Groningen) een kijkwand waar ik nog niet eerder ben geweest. Ik kom niet vaak in de Onlanden, omdat naar mijn idee de hoogspanningsmasten het landschap te veel verstoren om leuke foto’s te maken. Om de hoogspanningsmasten buiten de foto’s te houden, neem ik niet mijn groothoeklens, maar mijn telezoomlens 70-200mm mee. Ik rij op de fiets naar de Onlanden. Het is ongeveer een kwartier fietsen en het laatste stuk is nog uitkijken, want ik glij nog een paar keer met mijn achterband weg in de modder. De locatie valt tegen; ik kan geen mooie details vinden om foto’s van te maken. Ik zie de zon langzaam zakken en in het riet staat een zilverreiger van de warme zonnestralen te genieten. Ik maak een foto op 200 mm, maar de reiger staat eigenlijk te ver weg. In de verte zie ik twee zwanen aankomen zwemmen. Ik ga op mijn hurken in het riet zitten. Een van de zwanen zwemt recht op mij af. Ik probeer zo stil mogelijk te blijven zitten. De zon is inmiddels bijna onder; het laatste zonlicht schijnt op de witte veren van de zwaan en een roze gloed weerkaatst op het water. Als de zwaan op enkele meters bij mij vandaan zwemt, druk ik de ontspanknop in.
Het wilde leven in de natuur, ik kom het regelmatig tegen als ik op pad ga, maar ik leg het bijna nooit vast. Het bereik van mijn langste lens is slechts 200mm. Als je geluk hebt dat alles mooi samenkomt, dan kan je op 200 mm leuke wildlife-foto’s maken. Voor de niet-fotografen onder ons: 200 mm is voor het fotograferen van wildlife doorgaans een te kort bereik. Jammer, want ik zie toch regelmatig mooie dingen voorbijkomen die ik niet kan vastleggen. Tijd om daar eens verandering in te brengen. Het zal geen verrassing zijn dat landschappen stilstaan, maar dieren (meestal) niet. Vaak wordt gedacht dat als je een camera hebt, je alles kunt fotograferen. In theorie kan dat natuurlijk ook, maar in de praktijk is het toch even omschakelen en nieuwe kennis en ervaring opdoen. Goed, ik dwaal af. Om even terug te komen op de lens. Inmiddels ben ik de trotse bezitter van de 100-500mm. In wildlife-begrippen misschien nog niet de meest geschikte lens, maar voor mij een perfecte combinatie van gewicht en bereik om mee te nemen tijdens het fotograferen van landschappen. De eerste foto’s van het wilde leven maakte ik met mijn nieuwe lens op 500mm van deze zilverreiger, die ik eerder (zie eerste foto’s) op de foto zette in de Onlanden op 200mm.
