Als je het landschap fotografeert moet je met veel dingen rekening houden, en ga je soms wel eens de figuurlijke mist in. In februari had ik op het Dwingelderveld een paar in het water staande met mos beklede bomen ontdekt. Ik bedacht toen dat ik de bomen een keer op een mistige ochtend met zonlicht wilde gaan vastleggen.
Gisteren is het zover, ik vertrek vroeg van huis en zie vanuit mijn auto al een witte deken over het landschap. Ondanks dat mijn tank bijna leeg is, geef ik toch wat extra gas, want ik wil bij de eerste zonnestralen van de dag bij de bomen zijn. Bij aankomst op de parkeerplaats zie ik de maan helder schijnen. Snel maak ik nog even een foto, want ik moet nog een stuk lopen om bij de bomen te komen.
Na een kwartier meer sprinten dan lopen ben ik op de plek waar ik moet zijn, maar mijn plan valt in het water wat er niet meer is. Ik heb geen rekening gehouden met het droogte en van het water is nu alleen nog een modderpoel over met kwakende kikkers.
Waarom ik altijd graag op het Dwingelderveld ben is, omdat er altijd een plan B en plan C is. Er is zoveel te zien dat je er altijd naartoe kan gaan. Ik loop wat rond en schiet wat foto’s en zie plotseling een ree in het hoge gras. Door niet te bewegen en geduldig te wachten (reeën zien vrij weinig en nemen voornamelijk beweging en geluid waar) komt de ree steeds dichterbij zodat ik een paar foto’s kan nemen. Na ruim twee uur genieten is het tijd om te gaan. Ondanks het verdampen van mijn plan, was het weer een mooie ochtend.
Marcel Kerdijk
