Een foto laat niet altijd alles zien. Er zit altijd een verhaal bij een foto. Het verhaal van het beeld dat zich achter de camera afspeelt. Ik was in goed gezelschap toen ik deze foto’s vroeg in de ochtend op het Dwingelderveld maakte.
Iemand die zelf niet fotografeert, vroeg een tijd geleden aan mij of het vroeg opstaan altijd de moeite waard is. Ik vertel dat het ontwaken van de natuur elke keer iets magisch heeft. Ook als je niet fotografeert, een ervaring om tenminste één keer in je leven mee te maken.
“Maar wat is dan die magie?” wordt er gevraagd.
Het is alsof je alleen in een bioscoopzaal zit. Het is pikkedonker en het is doodstil om je heen. Je ziet niets en je hoort niets. Dan, alsof iemand heel langzaam het volume omhoog draait, begint de film. je hoort de eerste vogels fluiten. In de verte zie je aan de horizon het eerste licht van de dag verschijnen. Het gaat ineens heel snel. De film komt nu echt op gang. Het licht wordt feller, alle vogels zijn nu wakker, de muzikale decibellen nemen toe. In de verte een blaffende ree. En dan, net zoals in een film, als voor het eerst de acteur of actrice in beeld komt die de hoofdrol speelt. Het moment waar je op gewacht hebt, verschijnt de zon ten tonele en is de dag begonnen.
“Ga anders een keer mee!” zei ik. En zo geschiedde het.
